Maruxa Mayo dicíanos:
"O meu maior capital é a soidade, porque muda todo. Na soidade estou en comunicación coa vía láctea, coa astroloxía, coa astronomía, coa ciencia, coa arte, co todo. É un capital e eu creo que o home mídese pola soidade que aguanta".
Partindo da miña experiencia, a soidade faiche ver a vida dende as crenzas. Como di o meu corto, "Cento(s) de cabalos corren". Bueno, dous burros e un par de vellas. Fainos debilitarnos tanto na vellez como cando un se sente fráxil, incomprendido ou diferente. Como quen vive pero non é lembrado: unha inxustiza.
Seguindo co poema, vivir nunha negra sombra, nunha guerra que non fecha. Escoitar os cabalos e non velos, pensar que somos ceibes, pero vivir acougados polo vento.
Pese a que a miña curta diga ser unha metáfora da vellez e da soidade, é unha oda á liberdade en todas as súas formas. É ao duro, á loita que trae consigo conseguila.
Así que para todas as persoas que se sinten incomprendidas, soas ou presas na sociedade e no seu propio pensamento, adícolles esta breve curta sacada do rural e do runrún das teclas da nosa cabeza.