O azar, a luz e os procesos artesanais participan na creación das imaxes. Unha escolma que explora a materia do cinema e os seus límites expresivos.
Esta segunda entrega ten un interese especial porque combina a experimentación coa paisaxe, os rostros, os obxectos e a memoria, e tamén porque a meirande parte das pezas exploran as posibilidades expresivas do soporte fotoquímico. Se no primeiro ciclo nos achegabamos a outras maneiras de explorar a imaxe audiovisual, esta segunda entrega amplía ese percorrido por formas de creación que se afastan do relato convencional. Un rostro, unha paisaxe, un obxecto cotián, os espazos domésticos e os animais ou un movemento aparentemente insignificante poden converterse no punto de partida dunha experiencia cinematográfica inesperada.
As pezas desta escolma, realizadas por cineastas con traxectoria e sólida experiencia profesional, exploran a liberdade creativa e as posibilidades expresivas da imaxe e do son máis alá dos corsés industriais. Varias delas experimentan tamén co soporte fotoquímico, incorporando as súas texturas, os accidentes e os procesos artesanais á propia creación. Propostas diversas que nos convidan a mirar con outros ollos e a descubrir todo o que o cinema pode expresar máis alá das palabras.
"O tempo da mazá" Miguel Mariño, 2015). Nunha horta de San Sadurniño medran numerosas variedades autóctonas de árbores froiteiras, un pequeno tesouro de sabores e coñecementos transmitidos entre xeracións. A través das lembranzas e das experiencias de seis mulleres de distintas idades, Miguel Mariño achégase á relación coa terra e aos sabores da infancia. A rodaxe en negativo e o revelado artesanal establecen un paralelismo entre o traballo cinematográfico e os coidados da horta, nunha peza que celebra as raíces e a diversidade do patrimonio natural das humildes mazás
"Estudo para rostro humano" (Alberte Lobelle, 2017). Cinco xeracións de mulleres dunha mesma familia protagonizan esta exploración cinematográfica en 16mm do rostro humano. A través dos primeiros planos e da duración das imaxes, Alberte Lobelle observa os pequenos cambios que o paso do tempo deixa nos xestos e nas miradas. Un ensaio visual sobre a vida, a herdanza familiar e as pegadas que cada xeración leva inscritas no rostro.
"Brío" (Ana Domínguez, 2015). Os movementos das nenas e nenos do Club Brío dialogan coa paisaxe que atravesa a ventá dun tren en marcha. Ana Domínguez converte os corpos, as vías e o territorio nunha composición de ritmos, formas e movementos. Unha danza audiovisual na que a natureza e a máquina se mesturan nunha experiencia plástica e sensorial.
"Trazos" (Alberte Branco, 2015). Os rostros de oito veciños e veciñas de San Sadurniño conducen a unha exploración da identidade persoal e da paisaxe. Alberte Branco combina retratos, imaxes do territorio e texturas do cinema analóxico para compoñer un mosaico de impresións e emocións. Como nun caderno de viaxe, a peza procura descubrir os vínculos íntimos entre as persoas e os lugares que habitan.
"A illa de Helios" (Tono Mejuto, 2023): As vacas dos campos de San Sadurniño convértense en protagonistas dunha singular reinterpretación da illa mítica da Odisea. A través da filmación e do revelado artesanal en 16 mm, Tono Mejuto explora o azar, a textura e as posibilidades expresivas do material cinematográfico. Un ensaio breve, retranqueiro e experimental que reflexiona sobre o propio acto de filmar e sobre a capacidade do cinema para transformar o cotián en algo extraordinario.
"As cousas só son cousas" Lucía C. Pan, 2019). Un pano de estrelas fluorescentes percorre San Sadurniño e transforma os espazos cotiáns nunha viaxe sen rumbo aparente. A partir dos obxectos que nos rodean e das voces de distintas persoas, a directora de fotografía Lucía C. Pan reflexiona sobre os vínculos afectivos que establecemos coas cousas. Unha peza persoal e sensorial que cuestiona a fronteira entre o material e o emocional e nos invita a descubrir as vidas que gardan os obxectos con alma.
"Dedos do demo, ollos de cabalo" (Nela Fraga, 2023). Unha exploración do territorio de San Sadurniño na que os fungos, a auga e os cabalos salvaxes debuxan unha viaxe entre o real e o misterioso. A rodaxe e o revelado artesanal en Super 8, marcados polo azar, transforman as imaxes nunha experiencia visual de resonancias telúricas e místicas. Un encontro coa natureza no que o cinema parece adquirir vida propia.
"Rexistros. Xeografía de San Sadurniño" (Adrián Canoura,2018). As paisaxes e os espantallos de San Sadurniño convértense en materia dunha exploración audiovisual do territorio. Adrián Canoura transforma os elementos da contorna en imaxes que se afastan da representación convencional da paisaxe e abren novas posibilidades de percepción. Unha videocreación que convida a descubrir, nos lugares máis próximos, sinais e formas que habitualmente pasan desapercibidos
"Proba de axilidade" (Jaine Camborda,2014). Filmada en Super 8, a peza explora a relación entre persoas e cans nun contexto de competición. Os seus movementos van compoñendo unha sorte de coreografía, na que os corpos dialogan ao ritmo dunha banda sonora minimalista. Unha experiencia sensorial que reivindica a textura e a forza expresiva do cinema analóxico.
"Int/casa" Olaia Sendón, 2017). Estancias baleiras de distintas vivendas de San Sadurniño cobran vida a través dos sons da vida cotiá. Olaia Sendón constrúe unha peza experimental na que os espazos domésticos evocan as persoas, as experiencias e as lembranzas que os habitaron. Unha ollada íntima á casa como lugar de vida, onde os rastros do pasado permanecen mesmo cando os espazos quedan baleiros
"Narahío" (Angel Rueda, 2017). As paisaxes de San Sadurniño dialogan coas imaxes e as pegadas do pasado nunha exploración da identidade do territorio. Ángel Rueda combina materiais dixitais e analóxicas para crear unha relación singular entre o que vemos e aquilo que permanece na memoria. Unha proposta experimental que explora as posibilidades das imaxes de arquivo para reconstruír a identidade dun territorio.
"Alí sentíame eterna" (Aldara Pagán, 2019). O corpo e a natureza fúndense nun poema visual que evoca un instante de liberdade e plenitude. A través da auga, as rochas, as flores, o vento e a luz, Aldara Pagán transforma unha experiencia persoal nunha viaxe sensorial. Unha peza íntima que convida a deixarse levar polas imaxes e a explorar a conexión entre o corpo, a paisaxe e as emocións.
O programa ten unha duración de 81 minutos e constitúe a segunda entrega dunha proposta que continuará explorando as múltiples formas do cinema experimental e da videocreación presentes na Filmoteca do Chanfaina Lab. Podes ver tamén «Outras formas de mirar (1)».