O veciño de San Sadurniño, Vitucho, foi quen tivo a idea da curta, ademais de ser capaz de enlear a un fato de veteranos artistas coruñeses na produción dunha peza na súa patria da infancia. No grupo -ademais de X.M. Rabón, o director- hai grandes fotógrafos (Xosé Castro “Pepucho”), artistas de renome como Carlos Vázquez ou Fran Otero ou políticos como Xoán Gato. O grupo agasallou ao Concello cun cadro alegórico pintado por Carlos Vázquez do tempo que botaron en San Sadurniño filmando a súa peza. "Diante da imposibilidade de situar a acción no seu contexto histórico, optamos por una elipse narrativa, un prólogo, no que un rapaz que visita San Sadurniño atopa na igrexa do Convento do Rosario o manuscrito que narra a Lenda do Pozo dos Donceis. Mentres a vai lendo, vive en primeira persoa a historia, loxicamente nos espazos e coas persoas que foi coñecendo na súa visita polo pobo. Todo, lugares e persoas, transfórmanse, no seu maxín, en protagonistas da historia. A concepción da peza precisaba dun tratamento cerimonial, xa que as personaxes protagonistas deveñen dunha vivencia *monacal*. Esta condición determinaba unha acción deliberadamente alongada no “tempo e o espazo”, acudindo á utilización dunha narrativa clásica, por unha banda; pola outra, a un prantexamento que remite ao discurso dramatúrxico típico do *Teatro Kabuki*, é dicir: a música determina o tempo e o ritmo da acción, mentres o narrador conta e matiza a historia segundo está a suceder".
"A lenda do pozo dos donceis" é un bo exemplo de que hai que poñerlle ilusión e ganas para producir obras cobizosas con vontade de permanecer no tempo. O equipo encabezado por Xosé Manuel Rabón e Vitucho, sérvenos unha luxosa recreación do mito que rodea ese enclave misterioso do Xuvia, cunha requintada posta en escena onde ficción e realidade manteñen o equilibrio preciso: "Para nós é unha peza que poderíamos denominar dramática, xa que ten as características propias do drama clásico grego: unha tensión narrativa que leva ao protagonista a unha conclusión tráxica. Debido á súa narrativa, pode resultar unha curta densa no seu visionado, máis pretendendo que a historia chegue nítida en toda a súa dimensión formal". Para a organización da Chanfainalab foi un verdadeiro luxo e un orgullo contar con este equipo de veteranos que iluminan o noso patrimonio inmaterial con superpoducións tan acaídas e ben resoltas. Agardamos que na vindeira edición sigan a crear novas historias que fagan medrar o imaxinario de San Sadurniño.