A partires da propia biografía de Antón podemos intuír as razóns que o levaron a apostar pola historia dun gaiteiro, de feito, achegouse ata San Sadurniño moi interesado pola cultura tradicional no concello e nomeadamente a musical a través do Festival do Río Castro: "polo meu interese no mundo da cultura tradicional, decidinme a crear unha historia que tivese relación con Naraío e o Festival do Río Castro. A figura do gaiteiro anónimo serve de símbolo para honrar a música que se interpretaba polas vilas galegas, sendo a banda sonora de celebracións e acompañamento dos traballos no campo, sempre ao servizo do pobo". O tema foi logo troquelado e aderezado pola imaxinación de Antón, así como pola súa esmerada e moi completa cultura cinematográfica: "As influencias da peza beben do falso documental, da manipulación do discurso audiovisual, de como se pode crear unha historia máis ou menos críbel a partir do discurso popular ou especializado, dunha fotografía, pintura. Na historia do audiovisual existen multitude de exemplos de manipulación e engano, tendo como primeira referencia a adaptación radiofónica da Guerra dos Mundos (1938) por parte de Orson Welles. Pasando por "F for Fake" (1973) do mesmo autor, "This is Spinal Tap" (1984) de Rob Reiner, "Cravan vs Cravan" (2002) de Isaki Lacuesta, "Operación Palace" (2014) de Jordi Évole ou o traballo fotográfico de Joan Fontcuberta."
En "Aquilino das Seixas", Antón constrúe un universo propio a partires do territorio e conformado a partires de voces prestadas das xentes que o habitan. O resultado é unha curta sobria e contida, e sobre todo orixinal, suxerinte e moi elegante. De feito, non existen moitas pezas similares no audiovisual galego que imiten os códigos e convencións do cinema documental nunha obra de ficción: "Recomendo ver a obra con inocencia e deixando voar a imaxinación para recrear unha historia que puido ser certa nun determinado momento histórico no cal había carencias de todo tipo, mais no que a música e o baile tal vez eran pequenas ferramentas para a ledicia." Unha fermosa historia, elaborada dende a mirada propia deste novo cineasta de Ferrol que non só recupera a figura deste “gaiteiro” de hai medio século, senón que, sobre todo, é un canto e unha homenaxe ateigada de amor ás persoas que traballan a prol da recuperación da cultura e da tradición do país.