Lara e Noa achegáronse a San Sadurniño sen una idea preconcibida, mais sí coa intención de darlle unha volta á mirada sobre a paisaxe e o respecto pola natureza: "Para cociñar a nosa peza tomamos o noso tempo, porque queríamos explorar San Sadurniño antes de tentar falar sobre el. Así que durante dous días levantámonos co sol e camiñamos con calma, fixándonos na paisaxe, na xente, nos camiños, percorrendo sendeiros perdidos dende Narahío ata Bardaos, e observando, sobre todo observando. Porque a nosa peza ao fin e ao cabo foi un proceso de observación, unha mirada estrana, un ollo pechado, unha árbore que cantaba, un cabalo que botaba fume, un silencio que falaba... E todo iso tratamos de traducilo coa linguaxe torta dun obxectivo fotográfico. No filme prantexamos esa estreitez e limitación no encadre que, nesta ocasión, sesga a realidade de xeito que un tan só pode intuír esa beleza. Usamos unha asociación insólita de son e imaxe para potenciar esta idea que ao mellor resulta un tanto incómoda. En definitiva, que marchamos de San Sadurniño con ganas de falar del, cunha chea de retallos da paisaxe e xogos visuais tan só apreciábeis para ollos cobizosos".
"O ollo cobizoso" é unha proposta experimental e radical que esixe a complicidade do espectador. As cineastas optan por transgredir as normas sagradas da linguaxe audiovisual coa adopción do encadre vertical ou xogar e modificar o punto de vista "natural" do rexistro da cámara e os límites do plano. A cinta obriga a "remirar" a paisaxe con outros ollos, provocando o estrañamento na mirada, o que a converte nunha peza única, provocadora e case subversiva, que non deixa a ninguén indiferente pola súa orixinalidade, intencionalidade e vontade de ruptura. O consello que nos dan as cineastas é que @s espectador@s tomen a curta coma un experimento e se deixen levar: "Agudizade as orellas e mirade con elas tanto coma cos ollos, para descubrir qué vos di o que vedes ou escoitades". Noa e Lara -artistas "totais" e de inmenso futuro- de seguro han de alegrarnos moitas veces no devalar do cinema e a cultura galega nos anos vindeiros.
Desafío vertical para ollos cobizosos, por Noa e Lara Castro