"Rachar en dous" nace dun estado interno íntimo e reflexivo. Xurde nun momento de inflexión vital marcado pola dúbida e a incerteza, nunha especie de suave aceptación que finalmente convértese nun acto de rebeldía contra o proceso mesmo da creación manifestándose na propia materialidade do filme.
Nese tránsito, un corpo feminino entra en diálogo cos diversos lugares e paisaxes de San Sadurniño.
O xesto corporal aparece como un xeito de exploración sensible; un movemento que acolle a contemplación, a nostalxia, a búsqueda nunha clase de baile ou danza co entorno.
A danza ou o xesto performativo funcionan como unha mediación entre interioridade e territorio, entre intimidade e espacialidade.
Non é tanto unha representación como unha escoita: da paisaxe, do tempo interior, e das preguntas que atravesan o corpo.