O filme de Otto foi construído a base de solarigrafías de longa exposición que rexistran a pegada do sol sobre da paisaxe. Para obtelas colocou 12 cámaras estenopeicas -latas de cervexa- cargadas con papel fotosensible por diferentes parroquias de San Sadurniño. Tamén gravou os fumes nocturnos da factoría Intasa ou as néboas de Naraío. O resultado son imaxes nas que a natureza estase a contemplar a si mesma, fóra dos límites da vista convencional, unha sorte de visión que nos achega ao que miran as rochas ou as árbores dende dentro da propia paisaxe. "SANSa SOLEIL" nos convida a unha experiencia sensorial sobre a nosa relación coa luz, o espazo e o tempo. Todo o que temos diante dos ollos, mais na meirande parte das veces non somos capaces de ver.