Cando eu era nova

As mulleres do colectivo de "Teño unha horta" son absolutamente imprescindíbeis para a Chanfainalab: axudan aos cineastas no que faga falta, dende as tarefas de localización e produción ata o reparto e interpretación. De feito podémolas ver noutras pezas desta 7º edición como "Interxeneracional", "Navia", "Espantos e desencantos", "Fíate e non corras" e "Feminino". Sen embargo na Chanfaina sempre andamos pendentes da sorpresa que nos agasallan ano tras ano as nosas cineastas seniors. Nesta edición optaron por lembrar os seus anos mozos: "Este ano foi todo un tanto imprevisto. A idea era facer algo na horta e algunha broma, pero estaba moi mal día entón gravamos ao abrigo, e foi todo o que nos deu de si. A idea inicial era contar cousas da nosa vida. Todas aportamos propostas diferentes das que xa foramos falando ao longo do tempo. Ao final decidímonos por rememorar o tempo no que fomos novas porque a vida avanza, pero pérdense moitos valores polo camiño. O resultado só chegou a ser unha mínima parte do que nos tiñamos proposto. Todo o vivido daría para facer unha ou varias novelas co que nós levamos vivido. Mais en resumo, pretendemos transmitir ás persoas de hoxe que para ser feliz non é necesario ter moitas cousas; hai que conformarse co que un ten, ser humilde e saber respectar aos demais".
"Cando eu era nova" é un documental coral no que as vivencias e as palabras recobran o papel principal da historia. Elas e o devalar do tempo lembrado son as protagonistas absolutos desta peza tan persoal: "Que queríamos transmitir? Pois iso, como foi a nosa vida. Fixemos esta curta coas nosas vivencias, para que a xuventude de agora vexa, que as cousas non caen do ceo, hai que colleitar na terra, para que de froito, respectar aos pais e ós mestres, vivir con humildade e honradez, afastar a envexa, e manter conformidade co que temos. Tivemos unha vida difícil, aínda que fame non pasamos, porque na casa sempre tiñamos caldo, leite, tortilla e de vez en cando, carne de porco; así e todo, fomos felices porque se compartía todo. Hoxe a xente nova non o fai". Esta é a lección optimista que nos propoñen as nosas cineastas máis veteranas: aínda que recoñecen a dureza do tempo vivido no seu devalar, todas elas sentiron tamén o recendo da felicidade cando eran novas.