Instantes dun retorno

Giselle veu á Chanfaina un tanto saturada polo seu traballo profesional: “Cheguei a San Sadurniño coa intención de seguir a Craig Patterson, -un inglés comprometido coa cultura galega- e gravalo por diferentes localizacións do Concello, mais o primeiro día topei coa historia da xornalista uruguaia Laura Caorsi e dinme conta que os tres eramos emigrantes. A historia de Laura tamén era a procura das súas raíces en Ferreira. Así que decidín integralo todo sobre a marcha sen saber moi ben qué estaba a facer... Só na montaxe dinme conta qué historia tiña nas mans. Eu veño de traballar nun entorno profesional, onde todo está planificado e pechado, cun equipo de traballo a miña disposición e cheguei á Chanfaina cunha simple cámara réflex, sen axuda algunha, con innumerábeis problemas técnicos e cunha historia que tiña que darlle forma en directo. Para min foi unha aventura fermosa e emocionante que me fixo reencontrarme coa miña vocación de cineasta, a de poñer luz na verdade que está diante dos meus ollos. Alí o único que contaba eras ti e a túa historia, se dispara o proceso creativo, deixas de estar en automático e as ideas flúen. Moi diferente da rutina profesional na que traballas sempre do mesmo xeito para unha empresa. Na Chanfainalab, a realidade e a inmediatez imperan e o proceso de construción do filme converteuse nunha aventura creativa da que me sinto moi satisfeita”.
“Instantes dun retorno” é dalgún xeito unha especie de roadmovie emocional dunha uruguaia, un inglés e unha cubana por San Sadurniño, vinculados ocasionalmente na procura da verdade e a identidade. Son seres humanos que chegaron a Galicia dende lonxe e aquí toparon acobillo ou sentido ao que buscaban. Unha historia que emocionará a calquera espectador, porque o filme desborda autenticidade, mais sobre todo sentimentos a flor de pel. Historias circulares de idas, voltas e reviravoltas a través do espazo e o tempo, ademais de diversas miradas cruzadas dos/as protagonistas. A propósito do filme, Sandra, unha amiga de Laura escribe nunha carta: " En el corto se transmite energía positiva, alegría, felicidad, emoción, esperanza... es un trabajo que rescata al que se fue y lo trae a caminar con nosotros. Y también inmortaliza al que se va como el papá de Giselle. Es cierto que uno nunca muere si quienes siguen vivos lo recuerdan, lo nombran. Con esa búsqueda y ese encuentro, han cobrado vida muchos Luaces que ya han partido , aunque no han muerto porque viven en la memoria de quienes los amaron y los siguen amando... Esta es la historia de casi todos nosotros, los emigrantes".
Premio CREA á "mellor curtametraxe documental" 2017 da Asociación de directores e realizadores de Galicia.