Entre palabras e imaxes

Este ciclo reúne pezas que atopan na literatura unha fonte de inspiración para explorar novas formas de expresión cinematográfica. Poemas, relatos, obras clásicas e figuras da tradición literaria convértense en puntos de partida para investigar as posibilidades da imaxe, o son e a montaxe. Algunhas propostas reinterpretan libremente textos e historias; outras toman como referencia un verso, unha personaxe ou unha atmosfera literaria para construír un universo propio. De Rosalía de Castro a Pondal e Álvaro Cunqueiro, pasando por Homero,  José María Gabriel y Galán , Nuria Vil ou Darío García Taboada, as palabras transfórmanse en imaxes e adquiren novos significados. Un encontro entre literatura e cinema no que cada cineasta establece o seu propio diálogo coa palabra escrita.

“Un rastro de luz" (Celia Parra, 2022). A figura da deusa Navia e a súa relación coa auga e co tránsito das ánimas inspiran este videopoema sobre a memoria e a ausencia. O texto toma como referencias o ensaio Mariña, de deusa a santa, de Rafael Quintía Pereira, e o libro V de Os Eoas, de Eduardo Pondal. A través da luz, da auga e dos espazos baleiros, Celia Parra evoca a presenza incorpórea da divindade e o rastro que deixamos na memoria dos demais.

“A illa de Helios” (Toño Mejuto, 2023).  Un campo de vacas de San Sadurniño transfórmase na mítica illa de Helios, onde pastaba o gando sagrado da Odisea de Homero. A partir do canto XII e dunha reflexión de José Luis Sampedro na que comparaba o escritor cunha vaca, Toño Mejuto constrúe unha fábula cinematográfica. Filmada en 16 mm, a peza combina texturas, textos clásicos, o son do vento e música de Debussy nun ensaio retranqueiro sobre o acto de facer cinema

"Balada cover" (Juan Lesta&Belén Montero, 2014). O poema «Fuente Vaquera», de José María Gabriel y Galán, escrito en San Sadurniño en 1889, inspira esta videopoesía. Juan Lesta e Belén Montero reinterpretan libremente o texto mediante imaxes de arquivo, rexistros da contorna e composicións dixitais. O río Xuvia e o Pozo dos Donceis convértense no escenario dunha evocación poética na que tamén está presente a memoria da marquesa Natividad Quindós. Unha viaxe visual que enlaza literatura, paisaxe e memoria nunha atmosfera misteriosa

"Sibila"  (Carla Andrade, 2016). O relato «El caballero», de Álvaro Cunqueiro, inspira esta recreación libre dunha historia de amor, melancolía e misterio. A partir da figura de Sibila, que chega desde Constantinopla ata Naraío, Carla Andrade traslada o universo mítico do escritor á paisaxe de San Sadurniño. Cunha estética depurada e unha gama de brancos, negros e grises, constrúe unha ficción onírica que privilexia a experiencia visual e poética.

 "O ollo cobizoso" (Lara e Noa Castro, 2016). Un verso do poema «Oda al valle de San Sadurniño», de Darío García Taboada, serve de inspiración para esta proposta experimental. Lara e Noa Castro observan o territorio desde unha perspectiva pouco convencional, xogando cos encadres, deformando as imaxes e alterando a relación entre son e imaxe. A paisaxe e os elementos cotiáns transfórmanse nunha sucesión de visións inesperadas que invitan a descubrir outras formas de percibir a realidade.

 "aBatida" (Anxos Fazáns, 2017).  A poesía de Nuria Vil inspira este traballo compartido con Anxos Fazáns, no que palabra e imaxe avanzan en diálogo. A experiencia dunha batida de xabaril en San Sadurniño convértese nunha cartografía poética sobre a violencia, a memoria e as feridas interiores. As imaxes da procura pola natureza e os versos constrúen unha peza de ritmo nervioso, na que se mesturan tensión, curiosidade e reflexión persoal.

“Vella e soa” (Anxo Pena, 2024). Maruxa, unha veciña de Igrexafeita, inspira este videopoema sobre a soidade e a vellez das mulleres no rural. Anxo Pena observa as súas mans e descobre nelas as pegadas dunha vida marcada pola soidade. O poema «Negra sombra», de Rosalía de Castro, inspira esta reflexión íntima sobre a vellez e unha realidade moitas veces silenciada.

"Sansa[nicar]" (Xosé Bocixa /Monika Chorén,2024). O poema «Oda al valle de San Saturnino», escrito por Darío García Taboada en 1888, é o punto de partida desta proposta audiovisual. Xosé Bocixa e Mónika Chorén confrontan a visión do territorio que ofrece o texto coa paisaxe actual, nun diálogo entre memoria e transformación. A choiva, as cores, os sons e os movementos da contorna dan forma a un díptico entre documental e ficción.

“Feminino” (The Sungirls, 2022). O poema «A xustiza pola man», de Rosalía de Castro, inspira esta peza colectiva dedicada ás mulleres de San Sadurniño. A través dos rostros de preto de cen veciñas, The Sungirls constrúen un collage visual no que a palabra poética dialoga coa música e coa memoria feminina. O poema, recitado por unha das integrantes do grupo, acompaña esta reivindicación coral

A duración do programa é de 60 minutos.