Cine no cine

Este ciclo reúne pezas nas que o cinema se converte en protagonista, ben a través da memoria do Chanfaina Lab e das persoas que participan nel, ben mediante referencias cinematográficas, xogos coa linguaxe audiovisual ou reflexións sobre o propio proceso creativo. Fotografías, making-of, humor autorreferencial, ficción e experimentación compoñen unha escolma diversa que nos invita a mirar o cinema desde dentro e a descubrir como dialoga coa vida, a memoria e a imaxinación. A selección permite, así, entender o cinema non só como resultado —a obra rematada—, senón tamén como proceso, inspiración e espazo de encontro

"A chanfaina de Tizón" (Gabriel Tizón, 2014). Durante o primeiro Chanfaina Lab no 2014, o fotógrafo Gabriel Tizón acompaña as vinte persoas cineastas participantes. A través da súa cámara, retrata os procesos creativos,  a relación entre as persoas e a paisaxe de San Sadurniño. Unha colección de fotografías que captura o espírito daquela primeira experiencia colectiva.

"Epílogo" (Ary López, 2014). Unha reportaxe visual sobre a estrea das pezas do primeiro Chanfaina Lab na Casa da Cultura de San Sadurniño. As voces dos cineastas e as reaccións do público ofrecen un primeiro balance da experiencia. Un documento que conserva a memoria dun encontro no que o cinema se converteu en creación compartida.

“Quen gravou en San Sadurniño?" (Guillermo Arias Carbajal, 2014). Un cineasta aparentemente preguiceiro chega ao Chanfaina Lab cunha cámara que parece ter vontade propia. A través do humor e da ironía, a peza desmonta o relato do seu propio autor e xoga coas expectativas sobre a creación cinematográfica. Unha mirada retranqueira sobre o Chanfaina Lab e o Novo Cinema Galego.

“E logo”? (Mario Iglesias, 2014). Xulia regresa ao antigo cine Avenida coa intención de organizar unha proxección colectiva, pero acaba reencontrándose cunha vella disputa entre veciños. A memoria esvaécese e, con ela, as razóns do odio e da intolerancia. A través dun relato de cine esbozado, Mario Iglesias propón unha reflexión humanista sobre o esquecemento e a reconciliación.

"Dende a orixe" (Gabriel Tizón, 2015). Gabriel Tizón volve ao Chanfaina Lab para retratar as persoas creadoras en diálogo coa paisaxe e cos espazos nos que traballan. As fotografías funden rostros, seres vivos e territorio nunha mirada persoal e próxima. Un mosaico visual que recolle o espírito colectivo da experiencia na segunda edición.

"Soli, soli" (Eloi Domínguez Serén, 2016).  Unha folla que danza nas augas do río Xuvia esperta lembranzas e pon en marcha unha viaxe íntima arredor do amor e da perda. A peza dialoga co cinema italiano de Visconti e Antonioni, incorporando os seus ecos á paisaxe de San Sadurniño. Unha reflexión persoal na que cinema, memoria e vida se entrelazan.

"Pegadas"  (Gabriel Tizón, 2017). Persoas, animais e paisaxes compoñen este mosaico fotográfico sobre o 4º Chanfaina Lab. Gabriel Tizón reúne instantes e espazos da convivencia creativa cunha mirada que combina proximidade, sensibilidade e forza visual. Un retrato colectivo que deixa pegada da relación entre os cineastas e o territorio.

 "Boniatos no país do sol poniente" (Teño unha horta, 2017). Cinco mulleres labregas de San Sadurniño inspíranse no cinema de Kaneto Shindo e Oliver Laxe para contar a súa relación coa terra. A rega dos boniatos convértese nunha homenaxe ás mulleres do campo e ao traballo agrícola. Unha peza que une memoria, creación cinematográfica e defensa da vida rural.

"Soñadores"  (Gabriel Tizón, 2018) Gabriel Tizón regresa ao Chanfaina Lab cunha nova colección de fotografías sobre as persoas e os espazos da experiencia creativa. A súa mirada transforma momentos cotiáns en imaxes de grande forza visual. Un retrato da comunidade chanfaineira e da súa maneira de habitar e interpretar o territorio.

"Espoiler Chanfaineiro" (Fran da Lobeira, 2022) Con cámara en man e unha pregunta directa -de que vai a túa peza?-, Fran da Lobeira percorre o Chanfaina Lab para descubrir as ideas das persoas participantes. O resultado é un making-of que adianta historias, revela intencións e recolle tamén os cambios de rumbo durante a creación. Unha mirada informal e humorística ao proceso de facer cinema.

“A última Fonte” (Teño unha horta, 2023) A partir da memoria da fonte do Fabal, cinco mulleres viaxan desde o pasado ata un futuro marcado polo cambio climático. Nun mundo sen hortas e ameazado pola escaseza de alimentos, a supervivencia convértese nun desafío. Unha insólita peza de ciencia ficción que homenaxea a “The Last of Us”

"Guión curta" (Bieito Beceiro, 2025). Unha cineasta achégase á data límite dun festival sen atopar unha idea para a súa curta. O bloqueo creativo convértese no punto de partida dunha historia que nace das propias dificultades de crear. Un xogo autorreferencial sobre a falta de inspiración e a capacidade do cinema para transformar a realidade en ficción.

"Síntese" (Ángela Arnosa, 2018). As sombras son as protagonistas desta peza experimental, na que os movementos interrompen a aparente quietude dos obxectos e dos espazos. A luz, o son e os cambios de ritmo xogan coa fronteira entre a realidade e a súa representación. Unha exploración visual que evoca as orixes do cinema e as posibilidades expresivas da linguaxe audiovisual.

O programa ten unha duración total de 81 minutos.