A idea parte dunha vivencia persoal, da que só tiña o punto de partida. O guión fíxose acanda a rodaxe. O meirande problema foi atopar as actrices, que apareceron o mesmo día da rodaxe despois de se daren de baixa as primeiras opcións (declinaron participar o propio día da rodaxe por outras ocupacións). Tamén apareceu o mesmo día o espazo de rodaxe, moi limitado na cociña por ser pequena, o que obrigou a unha posta en escena que primou os planos curtos e pechados. Curiosamente, todas estas limitacións que abeiraban o fracaso remataron por se trocar en benzóns que, creo, axudaron ao resultado final, do que fiquei contento.