A vida por dentro

O drama é un xénero cinematográfico que aborda conflitos emocionais, humanos e sociais, poñendo o foco no desenvolvemento dos personaxes e nas súas relacións interpersoais. O drama achéganos ás emocións, aos conflitos e ás contradicións que atravesan a vida humana. A través de once historias íntimas e situacións cotiás, as pezas deste ciclo exploran a soidade, a memoria, a perda, os medos, a culpa e os vínculos afectivos que nos unen. Son relatos nos que os personaxes se enfrontan a circunstancias que os obrigan a mirar cara a dentro, tomar decisións ou reconciliarse co seu pasado. O percorrido tamén se abre a territorios fronteirizos, nos que o drama se mestura coa comedia, a ironía, o suspense ou o melodrama, lembrándonos que a vida poucas veces responde a un único ton emocional.

"Interxeneracional"  (Xavier Villaverde/Bieito Beceiro, 2024). A morte do seu marido durante a pandemia da COVID-19 deixa a Maruxa sumida na soidade. A chegada dun mozo da aldea, disposto a acompañala e axudala, abre o camiño a unha amizade inesperada. Unha historia conmovedora sobre a importancia dos afectos, o encontro entre xeracións e a solidariedade como forma de coidado.

"Arrolo" (Lucía Estévez, 2018).  Unha muller grava durante o día os sons da súa rutina e, pola noite, escoita as cintas de casete coas que revive lembranzas e imaxinarios do pasado. Sen necesidade de palabras, a peza constrúe unha atmosfera íntima e inquietante na que os sons adquiren un protagonismo esencial. Unha viaxe pola memoria e os recunchos da identidade entre silencios, xestos e sensacións coa participación da gran actriz Melania Cruz.

"Cóntame a túa historia" (Carlos Amil, 2025). A perda progresiva da memoria dunha avoa altera a relación coas persoas máis próximas. A súa filla e a súa neta tentan axudala a recuperar os recordos, nunha procura que vai máis alá das palabras e dos feitos esquecidos. Unha historia íntima sobre os vínculos familiares, a fraxilidade e o paso do tempo. Os coidados e o afecto convértense no fío que mantén unidas as xeracións.

"Un segundo" (Ángela Arnosa, 2024). Inés e Pablo quedan atrapados nun ascensor despois de que el confese que atropelou unha persoa e fuxiu sen prestar axuda. A situación convértese nun pulso emocional no que cada palabra fai medrar a tensión. Entre a culpa, a responsabilidade e os límites do amor, ambos deben afrontar unha verdade incómoda. Un drama de espazo reducido no que un instante pode cambiar o rumbo de todo.

"Anguria" (Cruz Piñón, 2025).  Unha muller regresa a unha casa marcada por un pasado doloroso, un lugar no que os recordos seguen vivos e o tempo parece terse detido. A través dun plano secuencia, a peza acompaña a protagonista no seu enfrontamento cos medos da infancia. A cámara convértese nun instrumento para explorar a memoria e expresar emocións difíciles de nomear. Unha experiencia intensa na que o cinema se achega á ferida íntima e á posibilidade de liberarse dela.

"(Des)conexión" (Bieito Beceiro, 2024). Unha adolescente mergúllase cada vez máis no mundo do teléfono móbil, mentres se afasta das persoas e das experiencias que a rodean. O uso compulsivo das tecnoloxías comeza a interferir nos seus estudos e nas relacións persoais. A través da evolución da protagonista, a peza reflexiona sobre a dependencia dixital e as súas consecuencias na vida cotiá. Unha historia de actualidade que invita a pensar na distancia entre estar conectados e sentirnos realmente preto dos demais.

"Racamonde" (NaraíoMedia, 2025). Nunha granxa illada da Galicia rural, unha parella afronta unha dor que cada un vive e expresa á súa maneira. Entre as rutinas cotiás, os silencios e as olladas, a convivencia convértese nun difícil exercicio de comprensión mutua. A paisaxe e os espazos da granxa acompañan unha historia na que as palabras non sempre abondan para expresar o sufrimento. Un relato íntimo sobre o amor, a empatía e a capacidade de permanecer ao lado de quen sofre.

"Negra sombra" (Pablo Millán, 2016). A sombra dun gato negro anuncia unha presenza ameazante que parece estender o medo por todo o que a rodea. A través de imaxes suxestivas, fotografías antigas e espazos cargados de simbolismo, a peza constrúe unha atmosfera inquietante na que a superstición e a morte alimentan a incerteza. O filme explora ese temor universal ao descoñecido e ao que está por vir nunha proposta experimental que converte o medo no verdadeiro protagonista.

"Badaladas de vida e morte" (Rubén Coca, 2022).  A música, os recordos e o son das campás entrelázanse nunha reflexión sobre a perda dun ser querido e a continuidade da vida. Entre a ficción e o documental, as imaxes evocan a presenza de quen xa non está e a pegada que deixa na memoria. As badaladas da igrexa de Santa María acompasan o devir cotián da veciñanza e convértense nunha metáfora do tempo que pasa. Unha peza melancólica e poética sobre a ausencia, a lembranza e os vínculos que perduran.

"Feminino" (The Sungirls, 2022). Os rostros de preto dun cento de mulleres de San Sadurniño dan forma a un videopoema colectivo inspirado en “A xustiza pola man”, de Rosalía de Castro. Miradas, sorrisos e expresións compoñen un mosaico de historias marcadas pola loita, a dor, a afouteza e a resistencia. A forza das imaxes e da palabra poética recupera voces e rostros historicamente silenciados. Unha reivindicación da dignidade das mulleres e da igualdade que segue a interpelarnos no presente.

"Matías"  (Sandra Sánchez, 2015). Matías ten oito anos e vive nunha casa illada, rodeada polos bosques de Santa Mariña, onde constrúe un universo secreto feito de soños e fantasías. A cámara acompaña o neno por ese territorio máxico no que a realidade se mestura coa imaxinación. Mais a infancia tamén é un paraíso fráxil, ameazado polo paso do tempo e pola chegada inevitable doutra etapa da vida. Unha historia chea de tenrura e lirismo que nos convida a lembrar aquel mundo perdido que todos levamos dentro.

A duración do programa é de 85 minutos. Podes descubrir máis pezas na Filmoteca do Chanfaina Lab na etiqueta Drama.