Outras formas de mirar (3)

Este terceiro ciclo reúne propostas moi diversas que teñen un nexo común: a procura doutras formas de mirar e representar a realidade, afastadas das convencións do cinema dominante. Son pezas que exploran as posibilidades expresivas da imaxe, o son, o movemento, a luz e a montaxe, abrindo camiños cara á abstracción, a experimentación e a poesía visual. Desde a danza e os espazos domésticos ata a memoria, a paisaxe ou os mitos, cada cineasta constrúe unha mirada persoal e transforma elementos aparentemente sinxelos -unha sombra, unha porta, unha casa, unha paisaxe ou un corpo- en experiencias cinematográficas singulares . San Sadurniño non funciona aquí como un simple escenario, senón como materia creativa que cada autor ou autora transforma segundo a súa sensibilidade e os seus referentes. Unha escolma heteroxénea que percorre distintas formas de achegarse á realidade, desde a abstracción máis libre ata o ensaio documental, pasando polo videopoema e a experimentación sonora. A liberdade creativa é o que une estas propostas e lles permite explorar os múltiples camiños do cinema.

"Brío" (Ana Domínguez, 2015). O movemento dos corpos, a paisaxe e o tren conflúen nunha singular composición visual. As nenas e os nenos do Club Brío protagonizan unha coreografía na que a danza dialoga co movemento da natureza e da máquina. A cámara fixa e o ritmo das imaxes crean un pequeno ballet de gran plasticidade. Unha proposta sensorial que transforma o cotián nunha experiencia estética.

"Síntese" (Ángela Arnosa, 2018). As sombras convértense nas protagonistas dunha peza que xoga cos límites entre realidade e representación. A través de contrastes de luz, cor, movemento e son, Ángela Arnosa constrúe unha sucesión de escenas entre o misterio e a sorpresa. Un exercicio de experimentación visual que recupera a fascinación polas primeiras formas de representación mediante a luz e as sombras. Unha estimulante aproximación ao cinema desde unha mirada persoal.

"Só a través doutros"  (Gon Caride, 2025). Como se constrúen os nosos recordos? A través de imaxes de espazos abandonados, dunha cámara que filtra o presente desde o pasado e dunha nana interpretada por Carmen Couce, Gon Caride reflexiona sobre a natureza fráxil e cambiante da memoria. As lembranzas persoais mestúranse coas dos demais, entre o vivido e o imaxinado. Un ensaio poético sobre como construímos aquilo que somos a través dos outros.

"Int/casa" Olaia Sendón, 2017). Os interiores de varias casas de San Sadurniño convértense nun territorio de exploración visual e sonora. A cineasta contrapón os espazos domésticos baleiros cos sons da súa propia vida cotiá, creando un diálogo entre intimidades afastadas. A montaxe transforma esas vivendas nun único fogar compartido, habitado pola memoria e polo paso do tempo. Unha peza contemplativa sobre os espazos que nos acollen e as vidas que os enchen

"Resonancias" (Diana Gonçalves, 2023). Unha viaxe de descubrimento na procura de vínculos entre a identidade persoal e a memoria dun territorio. A partir das pegadas da emigración portuguesa en San Sadurniño e da historia do palco de música de Ferreira, Diana Gonçalves constrúe un relato entre a investigación, a memoria e a imaxinación. As ausencias e os silencios tamén forman parte da historia. Unha exploración sensible sobre a identidade, a pertenza e os ecos do pasado.

"Velos na Tebra"  (Iago Lourido, 2023). Unha proposta experimental que nos invita a descubrir aquilo que permanece oculto á mirada cotián. Mediante xogos de luces, cores, sombras e un coidado deseño sonoro, Iago Lourido crea unha atmosfera misteriosa e envolvente. A natureza convértese nun espazo de exploración espiritual e sensorial, onde o visible e o invisible se confunden. Unha peza que nos achega a unha forma diferente de percibir o mundo natural.

"Sansa[nicar]" (Xosé Bocixa /Mónika Chorén,2024). Dous xeitos de mirar San Sadurniño conflúen nesta singular proposta audiovisual. A paisaxe actual dialoga cun poema de Darío García Taboada de 1888, nun encontro entre memoria, transformación e experimentación. Entre a choiva, as cores, os sons e os movementos do territorio, a peza constrúe unha reflexión sobre o paso do tempo e a relación coa terra. Un díptico visual libre e poético que nos convida a mirar Sansa desde outras perspectivas.

“Sen orde nin ficción” (Natalia Fernández, 2018). Un diario filmado que percorre San Sadurniño á procura de persoas, sons e espazos, atento ás pegadas que deixa o paso do tempo. A través dunha sucesión de instantes aparentemente desordenados, Natalia Fernández alterna lugares baleiros e escenas da vida cotiá, construíndo unha mirada persoal sobre o territorio. As imaxes e os sons enlazan presenzas e ausencias, recordos e impresións fugaces. Un retrato fragmentario dun lugar a través das pequenas historias que o habitan.

"A Gran Porta de Kiev" (Brandán Cerviño, 2025). Unha sucesión de portas de San Sadurniño serve de punto de partida para unha viaxe entre a realidade cotiá e a historia da arte. A peza enlaza esas imaxes coa porta monumental deseñada por Viktor Hartmann e coa composición musical de Modest Músorgski. A montaxe e o ritmo orquestral crean un diálogo inesperado entre espazos e épocas afastadas. Unha proposta que transforma un elemento común nunha experiencia visual e musical.

"Alí sentíame eterna" (Aldara Pagán, 2019). O corpo e a natureza fúndense nun poema visual sobre a liberdade, a contemplación e a procura dunha conexión íntima coa contorna. A auga, o vento, a luz e as rochas acompañan a presenza da propia cineasta nunha experiencia de carácter autobiográfico. Máis alá de calquera relato convencional, as imaxes transmiten un estado de paz e liberación. Unha celebración sensorial da unión entre o corpo e a natureza.

"Rexistros. Xeografía de San Sadurniño" (Adrián Canoura, 2018). Unha viaxe sensorial polas aldeas de San Sadurniño na que a paisaxe se transforma en luces, cores, texturas e impresións visuais. Adrián Canoura abandona a narración convencional para explorar as posibilidades expresivas da cámara e da montaxe. As formas da natureza e os elementos da cultura rural aparecen e desaparecen nunha sucesión de imaxes case abstractas. Un poema cinematográfico que nos ensina a mirar o territorio desde a percepción e a emoción.

“Un rastro de luz" (Celia Parra, 2022). A través da figura da deusa Navia, Celia Parra constrúe un videopoema sobre a memoria, a ausencia e o tránsito cara ao alén. A luz, a auga e os espazos baleiros convértense en protagonistas dunha composición visual acompañada por un coidado universo sonoro. A mitoloxía e a paisaxe de San Sadurniño dialogan nunha reflexión sobre as pegadas que deixamos ao marchar. Unha peza breve e evocadora que converte a poesía visual nunha experiencia íntima.

A duración do programa é de 87 minutos. Podes seguir explorando as múltiples formas do cinema experimental e da videocreación en Outras formas de mirar (1) e Outras formas de mirar (2)